انگار که هر روز صبح از خواب بلند شوی، دری را باز کنی و ...

جلد 3 آتش، بدون دود تمام شد و بلافاصله جلد 5 آن شرلی را شروع کردم؛ آن شرلی در خانۀ رؤیاها. باید پشت سرهم کتاب ها را بخوانم تا بتوانم فردا با خیال راحت پسشان بدهم. وگرنه ناخوانده می مانند.

اتحاد بزرگ سنگین بود. یک سوم ابتدای آن به کندی و سختی پیش رفت. تحمل هرچه در آن می گذشت راحت نبود. اما یاد کمبود وقتم که می افتادم، من هم مثل اوجاها تصمیم می گرفتم این صحرا را هم زیرپا بگذارم. البته مسئلۀ من این است که اگر آن شرلی و کتاب سداریس نخوانده/ نیم_خوانده بمانند، دوباره پیدا کردنشان کار حضرت فیل است. در حالی که، آتش، بدون دود همیشه همچنان در قفسه ها هست. حالا این کتابخانه نشد، از آن یکی با احتمال بسیاری می شود دست پر برگشت. این دو اتفاق، بهانۀ خوبی بودند برای اینکه دست کم آن شرلی را بخوانم و بعد بروم سراغ نیمۀ باقی ماندۀ ماجرای 400 و خرده ای صفحه ای ترکمن ها. اما نتوانستم!

برای همین امروز نیم ساعت پس از ماجراهای صحرای کم آب بی درخت، به سراغ پرنس ادوارد سرسبز خیال انگیز رفتم و الآن دیگر 70 ص از آن را خوانده ام. خب، داستان ساده و روانی است که با فونت درشت چاپ شده! اگر تا شب تمام شود هم جای تعجب ندارد.

اما از ترجمه اش خوشم نیامده! نام ها را با لهجه برگردانده اند! همۀ آن ها هم پانویس لاتین ندارند! باید برعکس می شد، تلفظ اصلی حتماً در پانوشت درج می شد و نام ها همان طور که تاحالا معمول بوده نوشته می شد. بعد هرکسی با لهجۀ خودش آن ها را می خواند! چشم همۀ ما، در هر مرحله از زبان آموختگی که باشیم، با همان نوشتار قدیم عادت کرده و این سنت شکنی نا به جا چیز جالبی از آب درنیامده. تازه، همین قضیه هم همه جا صدق نمی کند! وقتی پرینس ادورد و کروفرد داریم، پس باید ویلی یم /ویلیم داشته باشیم نه ویلیام!

تا همین جا هم چند اشکال تایپی و ویرایشی پیدا شده و ...

کاش برای تهیۀ کتاب هایی که خوانندۀ زیاد دارند، بیشتر وقت می گذاشتند!

_ راستش، عادت دارم حرف کاری را پیش از اجرای تمام و کمال یا نیمی از آن (تاحدی که مطمئن شوم به پایان می رسد) نزنم. مثلاً همیشه صبر می کنم کتاب خواندنم تمام شود بعد نام آن را به [جن های درون بطری شیشه ای] می سپارم. اما امروز صبح، درمورد آن شرلی برعکس همیشه رفتار کردم! فکر کردم این بار نوعی الزام به وجود می آید برای حتماً خواندنش. و باز هم مثل بارهای قبل فکر می کنم اگر همت کوین سالیوان و رفقا نبود، من از خواندن فقط کتاب های مونتگمری لذت نمی بردم. درواقع، هربار با تکرار زیبایی های پرنس ادوارد و .. که در قالب کلمه ها درآمده اند، همۀ آن تصویرهایی که رؤیای بهشت را برای من ساخته اند مرور می کنم. انگار که هرروز در همان بهشت چشم به روزی دیگر باز می کنم و زندگی دیگری شروع می شود.

/ 6 نظر / 7 بازدید
مریم

سندباد جونی ممنون از حرفات باعث شدی یه چیزایی رو متوجه بشم که قبلا کمتر بهش دقت کرده بودم...واقعا ممنونم...[لبخند][قلب][گل]

پرکلاغی

اوه اوه، چقدر بد اسم ها رو ترجمه کرده. به قول تو همه رو هم هماهنگ ترجمه نکرده، یکی رو با تلفظ معمول فارسی و یکی دیگه رو با تلفظ انگلیسی :/

مریم

مرسیییییی بسیار زیاد...منم امیدوارم شما در مراحل زندگیتان موفق باشید. سندباد جونی...از دستم ناراحتی؟؟؟؟

مریم

آخه جواب کامنتام خیلی خلاصه شده است و کمه و موجب آزردگی خاطر و محزون شدنم شده... من جز شما و سبا هیچ دوست مجازی دیگه ای ندارم که اینجوری بتونم باهاشون خوش باشم...حتی الان که احساس تنهایی میکنم شما و سبا و وبلاگاتون تنها تکیه گاه منین...شما با حرفای قشنگ و آرامش دهنده تون و سبا با حرفای بامزه و ادبی و جالبش.

مریم

آره نوشتی بودین...امیدوارم مشغولیت هاتون کمتر بشه تا وقت استراحتی هم داشته باشین...خیالم راحت شد... هم از اینکه شمارو هنوز دارم،هم اینکه با مبینا حرف زدم و سبک شدم،هم از اینکه دوست قدیمیم برگشته وبلاگش...البته هنوز کامنتم رو ندرجیده تا مطمئن بشم خودشه... خیلی دوستت دارم سندباد جونی...[قلب]

مریم

فکر میکردم فقط خودمم که دوست دارم انقدر کارام زیاد باشن که وقت سرخاروندنم نداشته باشم.:)))) از وقتی که دارم یه کتاب انگلیسی میخونم و ترجمشون میکنم انقدر مشغولم که عاشق این مشغولیت ها شدم...همه کارام زیاد شدن. پس امیدوارم جوری باشه که م ردقبول شما باشه...[گل][قلب][ماچ][لبخند]